Allereerst zal ik mezelf even voorstellen. Mijn naam is Theophilus Onyenaturuchi George, also known as Geoffy G. Ik ben een geboren Nigeriaan, maar woon al 19 jaar in Nederland. Ik heb de studie SPH in 2008 afgerond en ben daarnaast artiest.


Sinds ik in Nederland woon ben ik nog niet terug geweest naar mijn geboorteland. Daarom ben ik ook samen met mijn oudste broer Charles, a.k.a. Don Osondu, op reis gegaan naar mijn “roots”. Het was een reis waarin ik veel familieleden na 19 jaar ontmoette, het graf van mijn broer Emanuell bezocht en met mijn muziek bezig was. Een emotionele reis van een jonge man, op zoek naar zijn ware ik.



Na het behalen van mijn diploma SPH (Sociaal Pedagogisch Hulpverlening) in Nijmegen, ben ik samen met een van mijn beste gappies Omar Kbiri in Amstelveen gaan wonen. Dit zag ik als een zeer aangename ontwikkeling. Ik was klaar met school, ging weer terug in het Westen wonen en dat samen met één van mijn beste gappies! Wat kan ik meer wensen? Het antwoord is: innerlijke rust. Ik dacht dat ik na mijn studie gelukkiger zou zijn met het leven, want studeren vond ik maar bullshit. Niet zozeer studeren op zich, maar wel de studie SPH en de docenten die je daar gratis bij krijgt. Ook kon ik nu meer tijd in mijn muziek steken, want dit is toch mijn grote liefde en mijn uitlaatklep. Maar het tegendeel was waar: ik vond geen rust meer in mijn lijf. Lyrics schrijven ging met bloed zweet en tranen, meer irritaties gingen optreden tegenover de Nederlandse maatschappij (vooral nu discussie Marokkanen hoog opliep). Vragen zoals wie ben ik, waar kom ik vandaan, wat wil ik met mijn leven, welke richting ga ik op: verder studeren of voor de muziek gaan, vaste baan zoeken of toch…? Ik wist het even niet meer!


Tijdens mijn studie begonnen deze vragen al op te spelen, maar als student had ik hier net zoals vele anderen handige handvatten voor om hier zo min mogelijk over na te denken. Bier, feesten, gamen en wiet en hasj. Maar nu, na het studeren, viel ik in een groot zwart gat, iets wat sommige afgestudeerden wellicht zullen herkennen. Sinds ik in Nederland woon heb ik altijd al gezegd dat ik ooit terug zou willen naar Nigeria, mijn geboorteland. Ik heb hier alleen nooit de tijd of het geld voor gehad. Daar kwam nu verandering in. Laurens, een goede vriend, was al aan het reizen, die was zichzelf ook even kwijt. Zijn verhalen, ontdekkingen en ontwikkeling waren voor mij een goede motivatie om zelf ook te gaan reizen.


Het eerste wat ik deed is mijn plan om naar Nigeria te gaan bekend maken bij mijn familie. Mijn moeder had meteen zoiets van: je gaat zeker niet alleen naar Nigeria! Dit vond ze namelijk te gevaarlijk voor mij alleen. Men zal me daar als westerling zien, ook al versta ik de taal en het dialect en ben ik daar geboren. Men denkt daar namelijk dat alle westerlingen rijk zijn, daarom vinden er ook redelijk veel ontvoeringen plaats. Gelukkig kwam mijn oudste broer Charles toen met het plan om samen te gaan. Ik kon mijn geluk niet op. Het sparen begon toen voor mij. Ik ging aanzienlijk minder uit (wat ik al niet vaak deed), ging veel meer op mijn geld letten en at meer bij mijn moeder in Bergen NH. Dit was toch lekker dichtbij en goedkoop. Al vrij snel had ik het geld bij elkaar. Toen was het tijd om samen met mijn broer een datum te prikken. Het werd 24 februari t/m 17 maart 2009.


De 24ste was het eindelijk zo ver. Ik ging naar Schiphol met mijn ex-vriendin en mijn moeder. Mijn broer, zijn vriendin, mijn nichtje en neefje waren er al. Ik kreeg nog de laatste tips van mijn moeder mee, gaf mijn nichtje en neefje een dikke knuffel en een zoen. Mijn nichtje begon te huilen toen zij besefte dat we dan echt weg gingen, waarop ik haar even langer heb vastgehouden en beloofd heb om een cadeau voor haar mee te brengen. Mijn moeder en de vriendin van mijn broer kregen ook allebei een knuffel en een zoen. Als laatste heb ik mijn ex innig geknuffeld en een kus gegeven. We moesten allebei toch een traantje wegpinken. Dit omdat we allebei wisten hoe belangrijk deze reis voor mij was. Nog even iedereen gedag gezegd en toen: Naija here we come!


De reis verliep goed en vanaf het moment dat ik het vliegtuig uitstapte en mijn voeten de grond raakten, voelde ik me gelijk thuis. Het vreemde was, dat ik het gevoel had nooit weg geweest te zijn. De geur, geluiden, mensen en omgeving voelden als vertrouwd. Wat een geweldig gevoel! Niet in woorden uit te drukken! We werden opgehaald door Rawlings, een goede vriend van mijn broer. Die had een eigen chauffeur die ons gedurende 3 weken rond zou rijden met een Toyota jeep. Wanneer je hier in Nigeria mee rondrijdt, heb je aanzien en laat de politie je met rust. Dit gebeurde ook, waardoor we ons makkelijk konden verplaatsen.


De eerste week in Port Harcourt stond in het teken van familiebezoeken. We gingen naar Akwete. Dit is een dorpje ongeveer een uur rijden vanaf de stad Port Harcourt. In Akwete aangekomen stormden mijn tantes en nichtjes op mijn broer af, deze herkende ze omdat hij daar tot ongeveer zijn 19e heeft gewoond. Toen men mij beter bekeek, konden zij hun ogen niet geloven: mijn tante herkende mij als eerste en begon mij stevig te knuffelen. Ze keek me aan en zei dat ik alleen ouder ben geworden, maar nog precies hetzelfde eruit zag. Ik voelde me thuis en gelijk geaccepteerd in Akwete. We hebben het huis van mijn oma bezocht en het graf bezocht. In Nigeria is het namelijk gebruikelijk dat je begraven wordt bij je eigen huis. Alleen als je jong sterft is dit niet het geval. Het was een zeer emotionele gebeurtenis toen mijn broer en ik bij het graf aankwamen. We omhelsden elkaar en de tranen gingen bij mij de vrije loop. Na 19 jaar had ik dan mijn oma’s graf kunnen bezoeken en tegen haar kunnen praten. We pakten wat kaikai (zelf gebrouwen sterke drank) en goten deze rondom het graf van mijn oma. De dorpoudste ging bidden voor mijn oma en voor haar kleinzonen, die na een lange tijd haar respect kwamen tonen. Wat een mooi gebaar vond ik dit. Het voelde net als of mijn oma daar was tijdens het gebed. Een vreemd maar toch vertrouwd gevoel ging er door me heen, toen ik naast het graf van mijn oma stond te bidden. Een gevoel wat moeilijk te beschrijven is, maar wat mij van binnen heel gelukkig en emotioneel maakte.


Ik vroeg Rawlings om mij naar het graf van mijn broer Emanuell te brengen. Hij zei dat niemand precies wist waar hij begraven lag, omdat er in die tijd geen grafstenen gebruikt werden. Dit maakte mij niet uit, ik moest er naartoe. Ik liep rond op de begraafplaats en op een bepaalde plek kreeg ik hetzelfde gevoel als bij het graf van mijn oma. Op dit moment wist ik dat ik bij het graf van mijn broer stond. Ik barste in tranen uit en knielde op de grond. Ik heb daar ongeveer een half uur geknield en met mijn broer gepraat. Ik heb hem verteld dat ik van hem hou en nog altijd aan hem denk.


De tweede week in Port Harcourt stond ook in het teken van familiebezoeken, maar ook om met vrienden van mijn broer op te trekken. We zijn in deze week naar Afam, een dorp vlakbij Akwete gereden, om daar andere tantes en nichtjes op te zoeken. Mijn 3 nichten herkende ik vrijwel gelijk. Ik ben mede door de oudste twee opgevoed. Doordat mijn moeder veel werkte, verbleef ik regelmatig bij mijn nichten en tante. Ik heb van mijn nichten verhalen gehoord over hoe ik als kleine jongen was. Extravert, welgebekt en ik ging altijd de discussie aan met iedereen. Ik was een jongen die goed van zich kon afbijten en het altijd opnam voor mijn vrienden. Deze herinneringen kon ik niet naar boven halen toen ik in Nederland was, maar in Nigeria kwamen ze stuk voor stuk allemaal weer tot mij. Net als een puzzel die in elkaar valt.


In Port Harcourt hebben we vrienden van Charles opgezocht. We hebben veel gegeten (elke dag drie keer een warme maaltijd, wat een paradijs) bij vrienden van mijn broer en we hebben ook veel uitgegeten. Als we op straat liepen kwamen er mensen naar ons toe om te zeggen dat we mooie dreadlocks hadden. Jongeren raakten mij aan en wilden met mij op de foto. Het is namelijk zo dat men automatisch denkt dat je een artiest bent, als je dreadlocks hebt. Dit komt omdat de meeste artiesten in Nigeria dreads hebben. Ik heb veel cd’s van mezelf weggegeven aan de jongeren. Daarnaast ook veel op de foto geweest met ze, dit vonden ze prachtig! Binnen de kortste keren wisten veel mensen dat ik daadwerkelijk een artiest was. We werden regelmatig begroet op straat en men ging mij zelfs herkennen op straat. Ik was altijd in gezelschap, omdat het anders te gevaarlijk voor mij zou zijn om buiten te lopen. Hier moest ik wel even aan wennen in het begin, omdat overal waar ik naar toe ging, iemand met mij mee moest.


De laatste week stond in het teken van mijn muziek verspreiden in Port Harcourt. We zijn door Rawlings meegenomen naar drie radiostations. Radio Raypower, Radio Nigeria (Treasure fm, is de staatsradio) en bij Radio Rivers. Heel bijdehand zijn we bij de drie radiostations naar binnen gestapt. Rawlings deed het voorwoord en ik nam het van hem over om mezelf te verkopen. Toen men hoorde dat ik een geboren Nigeriaan ben, gingen er veel deuren voor me open. Ik heb eruit kunnen slepen dat ik op de staatsradio gedraaid werd! Zelf stond ik hiervan versteld. Dit omdat het taalgebruik op mijn cd heftig is voor Nigeriaanse begrippen en je komt niet zomaar binnen bij een radiostation. Laat staan bij de staatsradio, maar ons was het wel gelukt! Met mr. K (dj van Radio Nigeria) heb ik afgesproken dat ik vanuit Nederland een interview naar hem kon opsturen, zodat hij deze on air zou draaien. Hoe relaxed is dat?!


Verder heb ik twee radioshows/interviews gedaan bij Radio Rivers. Dj Innocent en Dj Ricky waren de twee heren die veel voor mij hebben betekend. Dj Innocent heeft het eerste interview van mij afgenomen. Hij was er zo van onder de indruk (ook omdat ik the son of the soil ben), dat hij mij uitnodigde om nog een keer langs te komen. Dit maal bij Dj Ricky. Dat is een oude rocker die toevallig ook in Nederland heeft gestudeerd. In de jaren 70 was hij in Hilversum en Amsterdam te vinden. Hij vroeg daarom ook of the Redlight District nog bestond. Door het interview met Dj Ricky is het balletje beginnen te rollen. Ik heb namelijk live a capella gezongen en ik kreeg gelijk telefoontjes van luisteraars. Ze waren zeer onder de indruk en ik kreeg veel lof van iedereen. Ik had zelf zoiets van: ik heb niet eens zo goed gezongen en ik kan het honderd keer beter, maar zij waren er blij mee. Zo ben ik in contact gekomen met Dj/marketeer Udoka uit Lagos. Deze Dj/marketeer heeft ook met Timaya samengewerkt, opkomend artiest uit Naija. Hij gelooft in mij als artiest en in wat mijn CD hier in Nigeria kan doen. Met hem heb ik contactgegevens uitgewisseld en besloten om mijn CD “Maintain Yourself” uit te brengen in Nigeria! Mijn droom komt uit! Hopelijk gaat alles lukken.





Al met al kan ik zeggen dat de reis naar mijn roots een zeer goede zet is geweest voor mij als persoon. Ik heb ervaren hoe het is om weer echt Nigeriaan te zijn. Ik werd geaccepteerd door iedereen die ik tegen kwam. Ik heb innerlijke rust uit deze reis kunnen halen. Ik ben gemotiveerd als nooit te voren om met muziek bezig te zijn. Ik weet weer wat mijn doel in het leven is en dat is om “One Love” via muziek over de hele wereld te verspreiden, beginnend met Nigeria en Nederland. Wat betekenen voor anderen, dat is mijn doel. Door muziek en ontwikkelingswerk wil ik dit doel ook gaan bereiken. Ik weet weer wie ik als persoon ben en welke richting ik op wil. Familieleden heb ik ontmoet en nieuwe vrienden heb ik gemaakt. Ik ben weer een stuk cultuur, kennis en ervaring rijker. Voel me als herboren!


Ik raad iedereen ook aan die even in de knoop zit met zichzelf, niet weet welke richting hij of zij op moet met zijn leven, om lekker er tussenuit te gaan. Ga lekker reizen, ontdek de wereld, ontdek jezelf. Blijf niet doorsudderen terwijl je niet helemaal gelukkig bent. Als je reizen niet trekt ga dan even een tijdje weg uit je vertrouwde omgeving. Maak jezelf los van alles en ga nadenken over wat je echt wil. Wat ik ook heb geleerd is om vooral in jezelf te geloven en te beseffen dat alles, maar dan ook alles mogelijk is, zolang jij er met je hart en ziel maar in gelooft.


“Keep doing what you’re doing. Help others spread love in life. Maintain Yourself”.


One Love,


Geoffy


Door Geoffy voor KBIRI.NL: BIG AMBITIONS